هر چند گاهی از رسانه های وابسطه به شیعیان می شنویم که چند نفر گمنام و بی هویت را به صحنه آورده به خود اجازه داده و برایشان سوژه ساخته اند که گویا اینها هدایت شده اند یا عده ای عوام از فلان کشور آفریقایی یا آسیایی به خاطر سد رمق و فرار از شرایط سخت زندگی فقیرانه تن به شیعه شدن و حتی نصرانی شدن می دهند! اما کجاست «استبصار» علماء و شخصیتهای اهل سنت؟!

اما در عوض شخصیتهای بزرگ و حقیقی که با علم و دانش و عقل و منطق از خرافات روی گردانیده و راه حق را انتخاب کرده اند آقایان سعی می کنند که آنها را در تاریکی مطلق نگه دارند و هیچ گونه اثری از آنان بدست مردم نرسد.

اما این واقعیت است که این شخصیتهای بزرگواری که از تشیع به مذهب اهل سنت روی آورده اند نه تنها عالمند بلکه مانند سایر اهل سنت همواره داعی وحدت حقیقی بوده كه از بزرگترین آنها می توان از  آیت الله سید ابوالفضل برقعی قمی و چند شخصیت را که بطور نمونه معرفی می کنیم:

1-       آیت الله سید علی اصغر بنابی تبریزی

2-       علامه سید اسماعیل آل اسحاق خوئینی زنجانی

3-       استاد حیدر علی قلمداران قمی

4-       آیت الله شریعت سنگلجی تهرانی

5-       دکتر یوسف شعار تبريزی

6-       مهندس محمد حسین برازنده مشهدی

7-       حجت الإسلام دکتر مرتضی رادمهر تهرانی

8-       علی رضا محمدی تهرانی

9-       استاد علی محمد قضیبی بحرینی

10-       آیت الله العظمی محمد بن محمد مهدی خالصی عراقی

11-       آیت الله اسدالله خرقانی

12-       دکتر صادق تقوی, استاد دانشگاه تهران

13-       دکتر علی مظفریان شیرازی

و هزاران مهتدى گمنام که  که همه روزه به مذهب حقه اهل سنت می پیوندند.

که تقریبا تمامی شخصیتها از خود آثار علمی و تحقیقی به جای گذاشته‌اند, امیدواریم پس از مطالعة سيرت اين هدايت يافتگان  خوانندگان عزیز خود قضاوت کنند که حق چیست و حق جو کیست و چه کسانی باید راه استبصار را بپیمایند!.